Getuigenissen

Op 7 november interviewde Fedactio Qutayba Al Ahmad, een syrische vluchteling die al vijf jaar in België woont. Hij is 27 jaar, heeft een vrouw en twee kinderen en houdt van levenslang leren. Lees hieronder over zijn achtergrondsverhaal.

Interview afgenomen door A. Thiry en E. Denaux

Hoe bent u in België terechtgekomen?

Ik heb een lange reis achter de rug: ik ben eerst van Turkije naar Griekenland gegaan, met de boot, en dan naar Italië. Daarna heb ik de trein genomen naar Frankrijk. Dan van Frankrijk met de bus naar België. Gelukkig hebben mijn vrouw en kinderen niet dezelfde moeilijke trip moeten doen. Zij zijn mij later gevolgd, en zijn rechtstreeks naar België gevlogen.

Zou u iets kunnen vertellen over uw leven in Syrië?

Voor 2011 was alles gewoon, ging ik naar school en dan de universiteit om management te studeren. Soms hielp ik mee met de familiezaak; we verkochten groenten en fruit. In 2011 werd alles anders: door de oorlog kon ik niet meer naar de universiteit, werd ik gearresteerd door de militairen in Syrië en werd ik voor korte tijd opgesloten in de gevangenis. Erna heb ik beslist om te stoppen met mijn studies, deels op aandringen van mijn ouders die vreesden voor mijn veiligheid als ik nog naar de lessen op de universiteit zou gaan. Dus bleef ik thuis en was ik twee jaar werkloos. Ik probeerde wel nog vrijwilligerswerk te doen. Ik hielp bijvoorbeeld bij het verzorgen van de gewonden in het plaatselijke ziekenhuis. Maar toen werd het ziekenhuis gebombardeerd. Dus ik kon niets meer doen. Ik voelde me nutteloos en depressief. Toen heb ik besloten om te vluchten.

Ziet u uw ouders nog?

Alleen via Whatsapp en Facebook. Zij zijn in Syrië achtergebleven en ik mag niet naar hen toe, dat zou te gevaarlijk zijn. Ik ben al vijf jaar hier en heb ze al vijf jaar niet gezien. Voor mijn ouders is het ook moeilijk, zij willen daar blijven, want daar hebben ze alles opgebouwd. Het is moeilijk om alles achter te laten. Voor mij was het gemakkelijker. Ik was toen 23 jaar oud en wilde mijn leven opnieuw beginnen. Voor oudere mensen is dat moeilijker, omwille van de taal, en ze zullen hier ook niet zo snel werk vinden.

Wilt u ooit terug naar Syrië?

Nee, niet zolang het niet veilig is voor mijn kinderen. Als de situatie niet verandert, ga ik nooit terug. Ik wil een goede toekomst voor mijn kinderen. België is een veilig land, een vrij land waar de mensenrechten gerespecteerd worden. Hier moet ik me geen zorgen maken, hier ben ik niet bang. Al vijf jaar ben ik hier, en ik heb me nog nooit onveilig gevoeld.

Wat is voor u belangrijk, hier in België?

Dat ik kan kennismaken met andere mensen, dat ik de taal mag leren en oefenen. Toen ik hier kwam, kende ik niemand, maar toen ik voor eatvzw werkte, kwam ik veel in contact met anderen. Zo kon ik leren over hun cultuur, over de maatschappij. Naast het werk vind ik het ook belangrijk om andere activiteiten te hebben. Zo doe ik bijvoorbeeld sociaal werk, voor zover ik tijd heb. Met Nekkersdal en vzw KWB organiseer ik soms activiteiten. Op 12 december organiseer ik bijvoorbeeld een kookworkshop, met Syrische specialiteiten. Zo kan ik de mensen tonen wat onze keuken is. Ik heb ook veel geleerd van de Belgische cultuur, en van de Vlaamse cultuur, maar ik moet nog veel bijleren.

Welke verschillen ziet u tussen België en Syrië?

Er zijn veel verschillen tussen België en Syrië. Onder andere het politiesysteem is anders, en hoe de politici regeren. Zo werken de politici vooral voor hun eigen profijt, en vullen ze hun zakken. Ook de cultuur is anders. Hoewel het theater in Syrië goed is, vind ik het hier beter, want er wordt meer in geïnvesteerd, er zijn meer mensen bij betrokken. De gemeenschapscentra doen ook hun best om die cultuur te promoten en dat is bij ons niet zo. In Syrië leeft een eerder gesloten maatschappij. Hier is iedereen veel opener, hebben vrouwen dezelfde rechten. En hier is vrije meningsuiting belangrijk. Mensen mogen zeggen wat ze willen over de kerk, over de politiek, zelfs over de koning. Maar in Syrië mag je niet kwaad praten over de imam, over de president.

Hoe ziet u de toekomst voor u en uw vrouw?

Op dit moment is ze nog bezig met Nederlandse les te volgen, en erna wilt ze nog een opleiding volgen voor ze aan het werk gaat.

Danku voor het gesprek

Zelf met vluchtelingen praten?

Bekijk dan zeker de activiteiten in Limburg